Dobrotvorna zadruga Srpkinja Novosatkinja u zbirci Muzeja Vojvodine

.

U društvenom životu Vojvodine, značajno mesto imale su razne organizacije i udruženja, koja su se u velikom broju osnivala od druge polovine 19. veka. Oni su imali nacionalni, staleški, strukovni ili humanitarni karakter, a u osnovi su gotovo svi imali za cilj – očuvanje nacionalnog identiteta. To se pre svega odnosi na organizacije koje su osnivali pripadnici manjinskih naroda u Austrougarskoj monarhiji. Iako su žene krajem 19. veka još uvek bile na marginama društvenih zbivanja, to je vreme kada se sve više povećavao i broj ženskih udruženja, na prostoru Vojvodine, koja su sve glasnije najavljivala početak ženskog pokreta.

Trake za police

.

Jedan od najčešćih predmeta koji su se sačuvali u našim kućama, najverovatnije zbog dimenzija, jeste traka za policu. Možda je ipak sačuvana i zbog toga što nas podseća na miris kredenca i ostave u maminoj ili bakinoj kući. S obzirom na to da traka za policu svakako budi emocije u nama, evo nekoliko podataka o njima:

Traka za policu je pravougaonog oblika i najčešće je izrađena od belog pamučnog platna industrijske proizvodnje. Počele su da se izrađuju krajem 19. veka, odnosno kada se odustalo od otvorenog ognjišta i kada se u kuhinji pojavio šporet. Sa šporetom su se pojavili novi sudovi, ali i nameštaj, pa naravno i upotrebni i ukrasni tekstilni predmeti. Zato su odmah postale i obavezni deo devojačke spreme. Trake iz naše Kolekcije su vezene, kukičane i necane pamučnim koncem. Najzastupljeniji je bio konac crvene boje, ali je zastupljen i konac plave, žute, zelene, ružičaste, narandžaste, ljubičaste i crne boje, kao i nijanse ovih boja.

Ilandža, oko 1910.

Savez sjedinjenih Srba „Sloga“

.

Srbi iseljenici u Sjedinjenim Američkim Državama su u razdoblju pre Prvog svetskog rata, osnivali svoje nacionalne organizacije kao i svi ostali narodi sa prostora bivše Jugoslavije. Njihovom organizovanju, a kasnije i delovanju, veliki doprinos je dao Mihajlo I. Pupin, često zalažući svoj ugled i autoritet koji je imao kako u naučnim, tako i političkim krugovima SAD-a.

Manda Sudarević – još jedna od sedam žena poslanica na Velikoj narodnoj skupštini 1918.

.

Manda Sudarević rođena je u Marijatereziopolisu (Subotici) 1882. godine, u uglednoj bunjevačkoj porodici. Osnovnu i srednju školu završila je u rodnom gradu. Bila je aktivna članica Bunjevačke kasine i Dorotvorne zadruge Bunjevaca u Subotici. Imala je uzbudljiv i plodan život.

Tokom Prvog svetskog rata, kada je u gradu zamro sav politički i društveni život, učestvovala je u prikupljanju i organizovanju pomoći osiromašeni narod. Svoju misiju nije obustavljala ni u napetoj situaciji nastaloj usled vojnih poraza austrougarske vojske na frontovima. Hrabro je podnosila šikaniranje od gradskih činovnika.

Pakovanje u doba pre pucketave folije i novinskog papira

.

U moje vreme su se stvari prilikom pakovanja, npr. tanjira i ostalog porcelanskog inventara prilikom selidbi umotavale u stare novine. Međutim, danas skoro i da nema više novina po kućama, kao što bi Radovan III rekao: Šta će nam novine!? kada „vesti dolaze kod nas u kuću“ putem interneta. Za pakovanje se koristi kupovna pucketava folija koju obožavamo da puckamo prstima. Ali, kako su se čuvale lomljive stvari pre ovog izuma koji fascinira kako mlade tako i starije osobe? Odgovor leži u slami. Barem je slame bilo u izobilju u panonskoj ravnici. Ljudi su koristili slamu milenijumima unazad ne samo u građevinarstvu za pokrivanje, npr. kuća i štala, već i u svakodnevnom životu: od pravljenja slamarice za spavanje do izrade pletenih posuda. Od nje su se pravile košnice, pa čak i igračke. Od slame su se plele čizme za sneg. Ukratko, slama je predstavljala univerzalni materijal za izradu skoro svega što je bilo potrebno jednom domaćinstvu.

Motivi na božićnim čestitkama

.

Ilustracije božićnih čestitki veoma često su menjane, zbog čega se pojavljuje najveći broj motiva. Razvoj industrije papirne galanterije uticao je na standardizaciju motiva božićnih čestitki. Simboli sreće morali su biti deo svake čestitke. Oni su u potpunosti odgovarali vrednostima novog potrošačkog društva i masovne kulture. Pomenutim simbolima izražavalo se blagostanje, ljubav, sreća i mladost. U jeziku simbola božićnih izdvaja se nekoliko prepoznatljivih i karakterističnih motiva, koji uglavnom čine okosnicu njihove vizuelne identifikacije. Na osnovu čestitki koje su stigle u Vojvodinu možemo izdvojiti nekoliko likovnih kompozicija: scenu Hristovog rođenja; božićnu i novogodišnju jelku ili ukrašenu granu jelke; kompoziciju sa različitim simbolima sreće (poput dimnjačara, deteline sa četiri lista, praseta, pečurke itd.); idilični zimski pejzaž; grad pokriven snegom, sa zvonikom ili satom; Deda Mraza u različitim situacijama; kompoziciju sa bogatom božićnom trpezom.

Scena Hristovog rođenja u Vitlejemu (Betlehem) dominantna je kompozicija božićnih čestitki. Bogorodica i pravedni Josif najčešće su predstavljeni sa novorođenim Hristom. Okruženi su životinjama u štali, anđelima, pastirima i mudracima.

Čestitka, 1920. godina