Marija JOVANOVIĆ – još jedna od sedam žena poslanica na Velikoj narodnoj skupštini 1918.

.

Marija Jovanović rođena je u Begeču u zemljoposedničkoj porodici Borakovića. Srpsku narodnu-veroispovednu školu završila je u rodnom mestu. Školovanje je nastavila u Novom Sadu. Privatno je pohađala časove klavira.

Vaspitana u pravoslavnoj veri i nacionalnom duhu, bila je priložnica Srpske pravoslavne crkve i narodna dobrotvorka, koja je pomagala siromašnu decu i ženska dobrotvorna društva. Bila je žena vanredne lepote i triput se udavala: za Nikolu Stojakovića u Bačkoj Palanci, Vasu Radosavljevića, zemljoposednika iz Tomaševca i Kamenka Jovanovića, štampara i izdavača iz Pančeva.

Hrana kao deo kulturnog nasleđa

.

Postavljena trpeza za badnje veče

Ishrana je, kao značajan elemenat kulture, klasična etnološko-antropološka tema.

U savremenom društvu ishrana je važan deo načina života, oznaka ličnog identiteta i životnog stila. Pripremanje, prezentovanje i konzumiranje, ili pak odsustvo određene hrane, koriste se da obeleže vreme, ustanove društveni identitet i iskažu simbolički smisao ponašanja. Hrana se koristi kao simbol u religiji, kao i u drugim situacijama u kojima se iskazuje i potvrđuje identitet i svest o pripadanju zajednici.

Rimska zdela – Terra Sigillata

.

Rimska zdela tipa tera sigilata

Na stalnoj postavci Muzeja Vojvodine izložen je, između ostalog, jedan izuzetan nalaz posude tipa tera sigilata (po tipologiji Dragendorf 37), sa reljefno izvedenim ljudskim i životinjskim predstavama (lavovi, psi, ptice i panter). Pronađena je na lokalitetu Duboki Do (atar sela Čortanovci na Fruškoj gori) u jednom spaljenom grobu sa bogatim prilozima – delovima lampe, staklenim balsamarijumom i bronzanim okovima kutije (scrinium). Ovaj grobni nalaz datovan je u vreme Antonina, rimske dinastije koja je vladala u periodu od 96. do 192. godine.

Počasna baza cara Valerijana – Priča o dva car(stv)a

.



                            

 

 Krajnji levi spomenik u dvorištu Muzeja Vojvodine, otkriven je u XVIII veku na području Titela. Najverovatnije je nastao (i bio postavljen) u rimskom utvrđenju Akuminkumu, današnjem Starom Slankamenu. Izrađen je od krečnjaka u obliku kvadra visine dva metra, i, pored očiglednih lomova i tragova zuba vremena, na njegovoj gornjoj površini primetna su dva intrigantna udubljenja, koja ne izgledaju kao obična naknadna oštećenja. Natpis sa prednje stranice, dobro očuvan, saopštava nam kakav je spomenik u pitanju, odnosno kada je i za koga podignut.

Janko Šafarik – Slovak koji je radio na utemeljenju srpske muzeologije, numizmatike i bibliotekarstva

.

 

 Janko Šafarik je rođen 14. novembra 1814. godine u mađarskom mestu Kiš Kerešu u uglednoj slovačkoj evangeličkoj porodici. Njegov otac Jan bio je bogati zemljoposednik i stariji brat čuvenog slaviste Pavela Jozefa Šafarika. Osnovnu školu Janko je završio u rodnom mestu, da bi 1821. nastavio sa školovanjem u Novom Sadu kod strica, Pavela Jozefa Šafarika, koji je u to vreme radio kao direktor srpske gimnazije. Nakon završetka gimnazije Janko odlazi u Požun, današnju Bratislavu, na studije prava i filozofije. Već 1832. godine napušta Požun i odlazi u Peštu gde upisije medicinu. Dve godine kasnije prelazi na bečki univerzitet, gde 1838. godine stiče zvanje doktora medicinskih nauka. Posle toga je oko godinu dana boravio u Pragu gde se, u krugu svoga strica i drugih čeških naučnika bavio arheologijom i slavističkim studijama. U to vreme je napisao nekoliko rasprava koje su se odnosile na južnoslovenske pisce. Nakon Praga ponovo odlazi u Peštu gde radi kao lekar, a zatim  i u rodni Kiš Kereš, gde nakon očeve smrti brine o imanju.